Reviews

 

Pianist Floris Kappeyne (1995) behoort tot de jonge generatie jazzmuzikanten die de traditie omarmt. Beïnvloed door McCoy Tyner, Fats Waller en Art Tatum en de vroege stroming ‘stride piano’ binnen de jazz, vertaalt Kappeyne de filosofie achter deze traditie naar bijzonder sterk eigen werk.

Kappeyne verkoos een studie aan het Conservatorium in Amsterdam boven een opleiding in New York. Hij won al het Prinses Christina Jazz Concours, evenals triogenoten contrabassist Tijs Klaassen (1993) en drummer Wouter Kühne (1996). Laatstgenoemde mag zich ook de eerste winnaar van het Gouden Slifje noemen, een wisseltrofee in het leven geroepen door Festival Trommel dat dit jaar zijn eerste editie beleefde in het Friese Aartswout.

Het hoge niveau van de muzikanten laat zich op het debuutalbum ‘Interchange’ vertalen in energiek samenspel en boeiende een-tweetjes onderling. Kappeyne’s techniek is verbluffend, evenals zijn vermogen eigentijdse aspecten aan het begrip traditie toe te voegen. Zoals modern klassiek, getuige ook het op improvisatie gebaseerde openingsstuk ‘Prelude’.

Kappeyne gebruikt de hooglijk gevarieerde ritmes eigen aan de stride muziek als basis voor zijn composities om er vervolgens een eigen visie op los te laten. Dat leidt tot uitdagende uptempo en sfeervolle ballads waarin je weliswaar de sfeer uit de vroege vorige eeuw ruikt, maar voortdurend geconfronteerd wordt met hedendaagse avontuurlijkheid. Kappeyne etaleert meermaals zijn verbazingwekkende solistische vaardigheden, waarbij Kühne en Klaassen op drums en contrabas niet onderdoen. Gezamenlijk is het jeugdige trio een dynamische stuiterbal die de traditie dusdanig beheerst om er een eigen smoel aan te geven. Kappeyne, Kühne en Klaassen zijn niet alleen als trio maar ook individueel een enorme belofte voor de toekomst.

Jazzenzo by Erno Elsinga  

 

4/5 sterren

Jonge musici op conservatoria beseffen goed dat zij het niet redden met kopieergedrag en het aannemen van poses. Het Conservatorium van Amsterdam biedt hun studie programma’s aan waarbij positionering in het werkveld aan bod komt. Sommige studenten zijn verder dan andere; in het Floris Kappeyne Trio komen drie talenten bijeen die al een platencontract hebben. Op Interchange blijkt Kappeynes zoektocht vooralsnog uitgemond te zijn in vrij conventionele pianojazz met een eigentijdse benadering. Een bewuste keus, voortreffelijk uitgevoerd.

Het Parool” by Jan Jasper Tamboer
De emmer met jonge Nederlandse jazztalenten wordt steeds voller en dat geldt zeker voor de pianisten, Floris Kappeyne (1995) is één van hen. Het Floris Kappeyne Trio bestaat uit drie winnaars van het Prinses Christina Concours 2012, aanvankelijk wisten ze hun publiek te amuseren met humoristische uitvoeringen van oude jazz standards, maar inmiddels hebben ze een eigen repertoire. In 2016 wonnen ze de Gigstarter Talent Award, een onderdeel van het jaarlijkse Red Light District Jazz Festival Amsterdam. De muziek op dit debuutalbum valt te omschrijven als een combinatie van het klassieke geluid van het McCoy Tyner Trio uit de jaren ’60 en invloeden uit de moderne klassieke muziek. Het pianotrio is een klassieke jazzvorm, al vanaf de jaren ’30 tot de dag van vandaag vormt het een grote uitdaging voor iedere pianist. Het touché, het samenspel, de frasering, het samengaan van stijl en vorm, alle gevoelvolle muzikale details spelen een grote rol in de klassieke trio bezetting. Het openingsnummer met de terechte titel “Prelude” neigt sterk naar moderne klassieke muziek met zijn verstilde klank. Het titelnummer “Interchange” is dan weer een typisch pianotrio nummer met spannende wisselwerking tussen piano, bas en drums, vooral drummer Wouter Kühne excelleert hier met zijn felle attacks. Het nummer “Dendroaspis Polylepis” (Latijnse benaming van de Zwarte Mamba) opent met een geweldig intro van Kühne op het slagwerk waarna er een interessant “vraag en antwoord spel” ontstaat tussen piano en bas, heel geslaagd. Het nummer “Bliss” , geschreven door bassist Tijs Klaassen heeft een sterke backbeat en swingt enorm. “Open Door” heeft dan weer een ontspannen introverte sfeer die de luisteraar doet wegdromen, niet onbelangrijk in deze duistere tijden. De blues was er al in “Interchange” en is vooral aanwezig in het nummer “Gonzo”, heerlijk nummer. Afgesloten wordt er met “Mikumi” de naam van een Nationaal park in Tanzanië, een intrigerende melodie en subtiel en knap basspel van Tijs Klaassen. Een uitermate geslaagd debuut van dit jonge trio en dat in een jazzwereld waarin het wemelt van pianotrio’s, heel knap!

Jan van Leersum – Rootstime.be

 

Dit zijn allemaal veelbelovende jonkies: pianist Floris Kappeyne (1995), bassist Tijs Klaassen (1993) en drummer Wouter Kuhne (1996). En dan toch al dit debuut-album op een gerenommeerd label. Acht stukken (zes composities van Kappeyne, twee van Klaassen) worden voorafgegaan door een korte Prelude en afgesloten met Mikumi, een op zichzelf staande compositie van de bassist, die toch vooral Kappeyne veel exposure geeft.  Complexe composities zijn verder het titelstuk Interchange, een modaal stuk in 5/4, en Dendroaspis Polylepis, jawel (betekent Counter), met als kern een ingenieus stukje contrapunt tussen bas en piano. Heel spits is Gonzo, met toespelingen op Thelonious Monk. De Cd werd in januari 2017 opgenomen in Fattoria Musica te Osnabruck.

Jazzbulletin (Nederlands Jazz Archief), september 2017